JIBBING wprowadzenie

JIBBING jest grupą freestylowych trików wykonywanych na specjalnie skonstruowanych przeszkodach z metalu, drewna i tworzywa sztucznego – boksach lub rail`ach spotykanych w snowpark`u oraz na poręczach w mieście.
Poziom zaawansowania triku jest zależny od kształtu konstrukcji, na której jest wykonywany, jej rozmiarów, liczby łamań, rodzaju  i sposobu wejścia (wskoczenia) itd.

 GOPR8694_19970

Podstawą jibb`u jest:
– czucie głębokie, które wpływa na „czucie deski”;
– gibkość i elastyczność naszego ciała (zwłaszcza nóg);
– równowaga na desce;
– praca głowy i rąk;

» to elementy bezpośrednio wynikające z poprawnej techniki jazdy i pozycji podstawowej na desce;
» jibbing jest powiązany z ewolucjami freestyle`u płaskiego wykonywanymi na stoku;
» nauka slajdów na przeszkodach jibb`owych powinna być poprzedzona dobrym przygotowaniem i opanowaniem podstawowych trików na stoku, aby uniknąć niepotrzebnych ruchów, które w efekcie tylko zakłócają płynność ewolucji, w dalszym etapie mocno ograniczają rozwój i często stają się przyczyną upadków;
» w jibbing`u każda przeszkoda jest inna, charakteryzuje się innym najazdem, kształtem;
» różnorodność konstrukcji sprawia, iż przed pierwszymi slajdami każdą przeszkodę należy dokładnie sprawdzić, jej stan: najazd, próg, połączenia;
» przy nauce elementu skupić się na jednej odpowiednio dobranej do umiejętności przeszkodzie;
» dopiero po dobrym opanowaniu triku na jednej przeszkodzie doskonalić go przez wykonanie na innych;
» przy upadku na przeszkodę istnieje duże ryzyko stłuczenia, ponieważ nasze ciało w kontakcie z twardym tworzywem, metalem, drewnem nie ma szans; dlatego w jibbing1u bardzo ważne są ochraniacze; kask, żółw, nakolanniki – to elementy niezbędne zwłaszcza w początkowym etapie nauki.

 

Każdy przejazd przez przeszkodę składa się 5 części (faz):

» Najazd,

» Wejście na przeszkodę,

» Przejazd po przeszkodzie,

» Zejście z przeszkody,

» Odjazd.

 Najazdu – przygotowanie do wejścia na przeszkodę, nabranie odpowiedniej prędkości, jazda na wprost w pozycji podstawowej, przodem lub tyłem…
W trakcie tej fazy nabieramy prędkości potrzebnej do wykonania triku; jest ona zależna od wielkości przeszkody, toru jazdy, po którym wykonamy najazd, rodzaju śniegu oraz przygotowania naszego sprzętu;
– wielkość przeszkody – zależność jest logiczna, prędkość wzrasta wraz z wielkością przeszkody;
– tor najazdu – optymalnie po linii prostej bez skręcania; po niewielkim łuku (obciążonej krawędzi) dla wejść z rotacją – łuk najazdowy;
– zbity, zmrożony śnieg jest szybszy niż firnowe mokre kuleczki spotykane na lodowcach latem lub wiosną po południu, warunki takie mogą się zmieniać w trakcie dnia; rano zmrożony, twardy, szybki śnieg, po południu miękki, wolny śnieg, który potrafi dwukrotnie wydłużyć odcinek najazdu, aby uzyskać taką samą prędkość co rano.
– przygotowanie sprzętu – nasmarowanie deski ma duże znaczenie, dobór odpowiedniego smaru gwarantuje nam lepszy poślizg deski i możliwość wykonania krótszego najazdu, najważniejsze aby wiedzieć, czy deska jest dobrze przygotowana i pod te informacje dobierać długość najazdu, tak aby w trakcie nie wykonywać skrętów wytracających prędkość lub wielu przyhamowań – SPEED CHECK
– SPEED CHECK – jeden, ewentualnie dwa (nie więcej) szybkie hamujące ruchy deską w trakcie najazdu, zwykle wykonywane przez kontrrotacje, wówczas gdy prędkość jest zbyt duża. Wyczucie konieczności zastosowania SPEED CHECK – przyhamowania w trakcie najazdu – to kwestia nabytego doświadczenia.

najazd 2

 

Wejście na przeszkodę – przed przeszkodą zawsze jest mała konstrukcja śnieżna – próg (kicker), za pomocą której wykonuje się wejście na przeszkodę;
» w zależności od rodzaju konstrukcji i jej ustawienia względem progu, wejścia na przeszkodę dzielimy na:
– wjazd na przeszkodę – gdy próg styka się z przeszkodą i jest na tej samej wysokości,
– wskok na przeszkodę z przodu – gdy próg jest ustawiony przed przeszkodą i między progiem a przeszkodą jest gap – luka;
– wskok na przeszkodę z boku (wejście streetowe) – gdy przeszkoda wcina się w próg i wejście na przeszkodę wykonuje się z boku przeszkody;
» podstawowym elementem wejścia na przeszkodę jest podskok ollie, który przy małej prędkości pozwala podskoczyć na odpowiednią wysokość, aby wejść na przeszkodę z przodu lub z boku;
» po wykonaniu odpowiedniego najazdu i odbicia do wejścia na przeszkodę, należy ustawić deskę do zamierzonego sposobu pokonania przeszkody i w trakcie pierwszego kontaktu deski z przeszkodą rozluźnić mięśnie, tak aby deska spokojnie ułożyła się do płaszczyzny przeszkody; każde nadmierne napięcie mięśniowe (usztywnienie) będzie się kończyło nieskutecznym wejściem na przeszkodę, a czasem nawet bolesnym upadkiem.

 

wejście

 

Przejazd po przeszkodzie – może być wykonana przodem, tyłem , bokiem, bez i z rotacją – w dowolnie wybrany sposób;
» jednak każdy przejazd, bez względu na sposób wykonania, powinien się charakteryzować obniżoną pozycją z rozluźnieniem mięśni stawu skokowego, aby deska przylegała do płaszczyzny przeszkody jak największą powierzchnią; zapewni to większe możliwości szukania równowagi w trakcie przejazdu po przeszkodzie;
» sukces poprawnego przejazdu po przeszkodzie w dużej mierze zależy od poprawnego, spokojnego najazdu i wejścia na przeszkodę;
» gdy w trakcie przejazdu po przeszkodzie coś idzie nie tak, jak planowaliśmy, nie starać się zbytnio korygować przejazdu na przeszkodzie i skręcać na niej, ponieważ każde większe obciążenie krawędzi spowoduje, iż deska wyjedzie spod nas i zaowocuje to nieprzyjemnym upadkiem;
» gdy na przeszkodzie coś idzie nie tak, nie dojeżdżając do końca z przeszkody, spokojnie należy zjechać, przeanalizować błędy i spróbować ponownie.

 przejazd po przeszkodzie

 

Zejście z przeszkodę – na płaską deskę – na obie nogi równocześnie z amortyzacją, w kąt za przeszkodą, wzrok skierować w stronę kierunku jazdy przy przejazdach na wprost (50 / 50) i zejściach z rotacją frontside oraz lekko w tył lub w dół przy zejściach z rotacją backside, przodem lub tyłem;
» podczas wykonywania podstawowych trików jibowych na przeszkodzie zastygamy w określonej pozycji, np. z deską ustawioną prostopadle do kierunku jazdy (boardslide). Można wrócić do pozycji z deską ustawioną równolegle do kierunku jazdy podczas zejścia z przeszkody wykorzystując rotację lub kontrrotację.

 

 

 

zejście z przeszkody

 

 

Odjazd – odjechać w pozycji podstawowej na wprost, przodem lub tyłem z uśmiechem na ustach po udanym triku;
– nie hamować zaraz po zejściu z przeszkody, gdyż każde takie hamowanie niszczy lądowanie;
– w razie upadku w miarę możliwości jak najszybciej opuścić lądowanie, od strony najazdu nie widać czy ktoś jest za przeszkodą i może dość do wypadku;
odjazd triku jest też przygotowaniem i najazdemdo wykonania kolejnego.

 

 

odjazd 2

 

 

Wjazd na przeszkodę:

» Próg śnieżny (mała skocznia – kicker) ustawiony przed przeszkodą, jest z nią połączony;
» koniec progu śnieżnego jest początkiem przeszkody;
» wejście na przeszkodę odbywa się przez spokojny wjazd bez utraty kontaktu z podłożem;
» charakterystyczny dla łatwiejszych przeszkód, przeznaczonych dla początkujących i średnio zaawansowanych.

 wejscie na przeszkode wjazdwejscie na przeszkode wjazd 2box owalny 2

 

Wskok z przodu – gap

» Między przeszkodą a progiem śnieżnym (mała skocznia – kicker) jest gap (luka), który trzeba przeskoczyć, aby wejść na przeszkodę;
» wymaga większej prędkości i odbicia ollie – transfer na przeszkodę;
» wielkość gapu – luki zależna od wielkości konstrukcji
i jej poziomu trudności, im większy gap, tym przeszkoda trudniejsza;
» charakterystyczne dla zaawansowanych przeszkód, przeznaczonych dla średnio zaawansowanych i ekspertów.

wejscie na przeszkode gapXL przeszkodawejscie na przeszkode gap 2

Wskok z boku – wejście stret`owe

» Przeszkoda wcina się w próg śnieżny (mała skocznia
– kicker);
» wymaga dobrego odbicia z ollie i czucia deski, wskok jest z boku przeszkody po skosie;
» potocznie określane jako wejście „streetowe” występujące na naturalnych poręczach od schodów spotykanych w miastach;
» może być wykonane z obu stron przeszkody;
» poziom trudności takiego wejścia zależny od konstrukcji, na którą wykonywane jest wejście, im węższa, tym trudniejsze;
» najbardziej zaawansowane wejście na przeszkodę charakterystyczne dla trudniejszych przeszkód,
przeznaczonych dla zaawansowanych i ekspertów.

wejscie na przeszkode z bokuwejscie na przeszkode z boku 2rail prosty 1

 

 

 

 

 

 

» Mnogość różnego kształtu i wielkości przeszkód spotykanych w snowparkach sprawia, iż ciężko precyzyjnie je sklasyfikować i podzielić według poziomów trudności, aczkolwiek z pewnością można wyróżnić grupę przeszkód łatwiejszych – boksy oraz trudniejszych – raile;
» poziom zaawansowania konstrukcji jest powiązany z rodzajem wejścia na przeszkodę; innymi słowy nawet nieduży, prosty poziomy boks ustawiony za 2-metrowym gapem i na wysokości 2 m jest przeszkodą zaawansowaną dla ekspertów;
» jednak spośród wszystkich można wyróżnić dwie podstawowe grupy przeszkód i je podzielić pod względem kształtu konstrukcji;

Podstawowe konstrukcje jibowe dzielimy na:
» box`y – skrzynia
– prosty,
– łamany,
– owalny,

» rail – poręcz
– prosty,
– łamany,
– owalny.

 

Box`y – skrzynia

Przeszkody o różnych kształtach i wielkościach; charakteryzują się sporą powierzchnią styku deski z przeszkodą, dzięki czemu łatwiej na nich utrzymać równowagę; dzielimy je na:

» box prosty – przeszkoda z metalu, drewna, tworzywa sztucznego przypominająca jednolity sześcian – skrzynię o różnych wielkościach i szerokości; zwykle ustawiony poziomo, pod kątem w dół lub w górę;

box prosty 1 box prosty 3M box poziomy z gapem

 

» box łamany – przeszkoda z metalu, drewna, tworzywa sztucznego składająca się jakby z przynajmniej dwóch połączonych boksów prostych, tworząc kilka powierzchni do slajdów ustawionych pod różnymi kątami względem siebie; charakteryzuje się łamaniami – przejścia między powierzchniami boksu;

boks lamany 2 L boks lamany 2 L box lamany 3

» box owalny – to odmiana boksu, którego powierzchnia do slajdowania jest płaską powierzchnią będącą wycinkiem koła; może być skierowana w górę, w dół oraz na boki.

box owalny 1 box owalny 2 box owalny 3

 

Rail – poręcz

Przeszkody o różnych wielkościach i kształtach; charakteryzują się małą powierzchnią styku, przez co trudniej na nich utrzymać równowagę, dzielimy je na:

» rail prosty – przeszkoda z metalu, jednolita wąska płaszczyzna do slajdowania o różnych wielkościach i wysokości; zwykle ustawiony pod kątem w dół;

rail prosty 3 rail prosty 2 rail prosty 1

» rail łamany – przeszkoda z metalu składająca się jakby z przynajmniej dwóch połączonych raili prostych, tworząc kilka wąskich powierzchni do slajdowania ustawionych pod różnymi kątami względem siebie; charakteryzuje się łamaniami – przejścia między
powierzchniami rail`a;

rail lamany 2rail lamany 3rail lamany 1

» rail owalny – to odmiana raila, którego powierzchnia do slajdowania jest owalna; może być wycinkiem koła skierowanym w górę , w dół oraz na boki.

rail owalny 1rail owalny 2

 

» Raile – poręcze z racji małej powierzchni styku są najbardziej zaawansowaną grupą przeszkód w jibbingu, tu powierzchnia podparcia ogranicza się do zaledwie kilku centymetrów, trzeba dobrze czuć deskę i raila by bezpiecznie po nim slajdować. Spoglądając na przekrój poprzeczny, można wyróżnić 4 podstawowe kształty, które różnią się powierzchnią styku z deską i poziomem trudności, mianowicie:
– „prostokąt” – charakteryzuje się największą powierzchnią styku i najlepiej od niego zacząć zabawę z railami –> przykład A;
– „prostokąt” z obłymi krawędziami górnymi – kształt przejściowy o mniejszej powierzchni styku
–> przykład B;
„dubeltówka” – w tym kształcie nie ma jednolitej płaszczyzny stykającej się z deską, ale połączone dwie rury i dwa punkty podparcia dają jeszcze kilkucentymetrową płaską powierzchnię, na której można łapać równowagę –> przykład C;
rura – najbardziej zaawansowany przekrój raila z najmniejszą powierzchnią styku, która nie jest płaska tylko owalna; zarezerwowana dla zaawansowanych jiberów –> przykład D.

raile przekroj poprzeczny

plan snowpark 2 plan snowpark 3 plan snowpark 4  plan snowpark L2A plan snowpark

» W snowparku można spotkać różne przeszkody i konstrukcje, ich liczba jest naprawdę spora, zwłaszcza gdy przeszkody są poukładane w linii kilka po sobie;
» poziom trudności danej przeszkody jest zależny od jej kształtu, wielkości, rodzaju wejścia na nią;
» kierując się kilkoma właściwościami, można w przybliżeniu określić charakter i trudność przeszkody:
– im przeszkoda większa (wyższa, dłuższa), tym przeszkoda trudniejsza,
– im przeszkoda węższa (mniejsza powierzchnia do slajdowania), tym przeszkoda trudniejsza,
– im więcej łamań na przeszkodzie, tym trudniejsza,
– im większy gap przy wejściu na przeszkodę, tym przeszkoda trudniejsza;
» zwykle każda przeszkoda, linia konstrukcji, a nawet miejsce jest oznaczone i przygotowane dla konkretnej grupy użytkowników;
» podział jest dobierany pod kątem ich zaawansowania i umiejętności;
» dla osób początkujących są zarezerwowane oznaczenia przeszkód w kolorze zielonym lub niebieskim, czasem określane literą „S” – small oraz słowem „Beginner” lub podobnym; są to zwykle szerokie box`y poziome;
» dla osób średnio zaawansowanych, kolor niebieski, litera „M” – middle oraz „Intermediate” lub podobnym;
» dla zaawansowanych kolor czerwony, litera „L” – large oraz opis „Good Level” lub podobnym;
» najtrudniejsze przeszkody są opisane kolorem czarnym, literami„XL” – extra large oraz słowem „Expert” lub podobnym.

 

 

,,S – small” dla początkujących

» Przeszkody charakteryzujące się małymi ale szerokimi (bezpiecznymi) rozmiarami dla osób, które się dopiero uczą podstaw freestyle`u:
– łagodny, niestromy najazd,
– wejście przez wjazd na przeszkodę,
– niski próg wybicia do 0,5 m,
– wysokość przeszkody do 0,5 m,
– szerokość przeszkody od 0,25 do 1,5 m,
– długość do 4 m,
– brak łamań,
– ustawienie poziome lub lekko pod kątem.

S beginer areabox prosty 4 S box szeroki w dol S box szeroki

 

 

„M” dla średnio zaawansowanych

Przeszkody charakteryzujące się większymi rozmiarami o węższej powierzchni, pozwalające na dłuższy slide oraz wejście wskokiem, dla osób średnio zaawansowanych:
– łagodny, niestromy najazd;
– wejście przez wjazd lub wskok z przodu przeszkody;
– mały gap – luka,
– wysokość progu wybicia do 0,75 m,
– wysokość przeszkody do 1 m,
– szerokość przeszkody od 0,25 do 0,75 m,
– długość do 6 m,
– brak łamań, ale występują pierwsze owalne kształty przeszkód,
– ustawienie poziome lub pod kątem.

M L good areaM box poziomy do gory M box poziomy z gapem M box owalny M rainbow box

 

,,L” dla zaawansowanych

» To bardzo rozpięta i różnorodna grupa przeszkód, które charakteryzują się sporymi rozmiarami, różnymi kształtami, pozwalając na dłuższy slide oraz wejście wskokiem z przodu i z boku, pojawiają się raile; dla doświadczonych riderów w parku;
– łagodny, niestromy najazd,
– wejście na przeszkodę przez wskok z przodu lub z boku przeszkody (wejście street`owe),
– gap – luka różnych rozmiarów,
– wysokość progu wybicia do 1 m,
– wysokość przeszkody do 1,5 m,
– szerokość przeszkody do 0,5 m,
– długość do 8 m,
– na boksach występują łamania,
– pojawiają się pierwsze proste raile;
– ustawienie pod różnym kątem.

M L good areaIMG_0121  IMG_0274 IMG_0821 wejscie na przeszkode z boku

 

 

„XL” dla ekspertów

» Przeszkody charakteryzujące się czasem nawet gigantycznymi rozmiarami i trudnymi (streest`owymi) wejściami z dużym gap`em;
» lub przeszkody o trudnej skomplikowanej konstrukcji z wieloma łamaniami i małą (wąską) powierzchnią do slajdowania;
– czasem stromy, szybki najazd,
– wejście przez wjazd lub wskok z przodu i z boku przeszkody,
– duży gap – luka,
– wysokość progu wybicia do 2 m,
– wysokość przeszkody do 3 m,
– szerokość przeszkody do 0,5 m,
– długość do 12 m,
– na boksach występuje wiele łamań,
– pojawiają się długie i łamane raile,
– ustawienie pod różnym kątem.

XL expert areaLivigno 16-23_04_2011 7D (264) Livigno 16-23_04_2011 7D (269) Livigno 16-23_04_2011 7D (273) Livigno 16-23_04_2011 7D (275) rail lamany 1 rail lamany 2 rail lamany 3 XL przeszkoda XL rail box schody

 

Oprócz zasad bezpiecznego poruszania się na stoku i w snowparku oraz dostosowania nauczanych trików do umiejętności należy wspomnieć o podstawowych ochraniaczach, które pośrednio łagodzą skutki upadku, a czasem mogą uchronić przed urazami:
» KASK – ten element jest niezwykle ważny dla naszego bezpieczeństwa, chroni głowę przed większością urazów, powinien być noszony do jazdy na snowboardzie, a przy nauce i doskonaleniu freestylu jest niezbędny;
» GOGLE – oprócz tego, że powinny posiadać filtry UV, odpowiednio chronić nasz wzrok przed słońcem i poprawiać widzenie w trudnych warunkach, to jeszcze powinny być elastyczne i chronić oczy od urazów mechanicznych. Muszą dobrze przylegać, najlepiej, jeśli ich budowa współgra z kaskiem;
» OCHRANIACZE CIAŁA – do najbardziej popularnych zaliczamy ochraniacze: kręgosłupa – żółwie, bioder, kolan, łokci, nadgarstków. Są wykonane z pianek ochronnych oraz pianek ochronnych z elementami z tworzywa sztucznego. Te pierwsze poprawiają komfort cieplny, chronią tylko przed lekkimi stłuczeniami, najczęściej w czasie jazdy. Drugie nie zapewniają pełnej ochrony, ale są w stanie skutecznie zamortyzować uderzenie.

 


Autor:
keny
Publikacja:
22 Paź 2015